ماه شب اول

2011-12-01T21:29:00.000-08:00

Business trip in Borrego Springs, in the seemingly only restaurant in town. It just reminds me I need deep red velvet chairs for my future dining room and that … There is just something about you, there is just something about you…

2011-11-14T17:58:00.000-08:00

امروز توی آشپزخانه در سکوت آپارتمانم که منتظر پر شدن فنجان از قهوه بودم دیدمت که با کت حوله ای سفید ایستاده بودی. انگارتو هم منتظر قهوه بودی. از پشت بغلم کردی و زیر گوشم را بوسیدی. وقتی که برگشتم تا من هم ببوسمت دیگر نبودی

2011-07-20T12:54:00.002-07:00

این جا خانه من نبود. احساس کسی را دارم که در اتاق مهمان یک خانه بزرگ و قشنگ زندگی می کند و هر آن دلش می خواهد برود چمدانش را ببندد و به خانه اش برگردد.

2011-07-20T12:54:00.001-07:00

روزهای آفتابی - چمنهای سبز پرطراوت تازه آب داده وسوسه ام می کند. که بروم و زیر چمنها برای همیشه دراز بکشم.

روزگار غریبی است نازنین

2010-10-19T21:18:00.000-07:00

روزگار غریبی است نازنین
شاملو
میگه هفته دیگه که یارانه ها رو بردارند هیچ کس نمی دونه که چی میشه. میگه قبض برق مسکونی سی هزار تومانی میشه صد و پنجاه هزار تومان. بنرین میشه چند برابر. میگه کمکهای مالی مستقیمی که احمدی نژاد قولش رو داده سالیانه نصف درامد خالص نفته! میگه

احمدی نژاد همون ماههای اول میمونه زیرش.
میگه هنوز یارانه ها رو برنداشتند اونها دارند چماق به دستهاشون رو می فرستند تو خیابون که این دفعه ادمهای گرسنه نریزند تو

خیابون. میگه بیمارستان که رفته بودم دکترها دو ملیون از بیمه می گرفتند دو ملیون هم زیر میزی رشوه می گرفتند از مریض که بهش نگن وقت نداریم برو جای دیگه
میگه من نمی دونم. از یک طرف جوونها و دانشجوهایی که جونشون رو می گذارن کف دستشون میرن زندان و شکنجه میشن به امید این که وضع مردم یک کم بهتر بشه از یک طرف هم اینها ....

یادی از بهرام صادقی

2010-07-01T12:40:00.000-07:00

اگر تو باز به چشمان من نگاه کنی

اگر درنگ کنی یک دم دگر مانی

وگرکه در نگشایی بر این شتاب سمج

من آن ترانه خود را که روح آواز است

که جان شعر و اثیر غم است می خوانم

فقط برای تو می خوانمش

فقط یک بار

If you look into my eyes again
If you pause and stay for another moment
And if you do not open the door to this persistant rush
I will sing my song that is the spirit of melody
that is the life of poetry and aether of sorrow
Only will sing it for you
Only will sing it once

Tanned Skin Ticket: $25

2010-06-17T23:05:00.000-07:00

It's reverse psychology though. I don't remember a day going out without nailpolish when I was in Iran. Even though they would make you go buy polish remover, come back and then go to your class.

You would put your hands in your pockets or wear gloves in winter, they would tell by your face that you have nailpolish!

-- "You! You have nailpolish? ... You don't pray then?"

And we all used to say, "oh, I have a religious excuse this week!" and hope she wasn't there last week! And that was just a part of our daily life.

We called them: "Fatemeh Komando -- Fatemeh, the Commander"

Once sitting in the Cafe Teria, we were discussing what they would tell their children as their day job is? We are Fati, the Commander? We catch those with nailpolish?

Now thinking again, trying to remember their faces, they were mostly young, like us. Religious and non-educated and came from poor families who most importantly needed the wage they were earning to pay for their daily basic supplies. Some thought they're on God's mission too. But again they could not fit or find any other job. Some looked at us with envy, some young giggling students holding our books. Some thought we have just been derailed from the path of God. Otherwise we wouldn't have nailpolish. On the other hand, we did not care about them. As if they were not us. We did not like their reasoning and attitude. We smiled at them, tried to be nice and somehow surrender. Challenging them would only make the situation worse. But they knew once we go to the other side of the curtain, we just tease them.

Iran : First Anniversary of the Movement of A Generation

2010-06-12T13:54:00.000-07:00

Approaching the one-year anniversary of the Green Movement, there is a high level of unexpectancy factor regarding the future which could only be evaluated by going towards the past. By now it is almost self-evident what engined this social transitional force.

The Green Movement is a child of a social transformation in Iran which has started long before the rigged election on June 12th, 2009 and mostly initiated and supported by the young generation to reorient the country towards a modernization process. A metamorphosis from traditions to modernism with all its own unavoidable and irreversible tensions and forces after the country was isolated from the rest of the world for almost thirty years and thus the energy accumulated within. The social transition that naturally does happen through generations now has accelerated and become determined to make up for the past decades of a blocked discourse in an international context, started with a civil society big bang after the election. A kind of movement that the bloody street protests were only one side of its reflection.

When Khatami, known as the architect of the Iranian Reform became the President thirteen years ago, this generation felt a small social and political open space. Reformist newspapers opened, new critical movies were made, even foreign up-to-date movies were shown in some theaters in Tehran, more books translated to Farsi and women could then sit down in street coffeeshops wearing sandals in summer with their naked ankle and occasionally smoke, less coed house parties were attacked by the moral police and the list goes on. Iran started to look like what-media-does-not-show.

Khatami also founded an organization called “The Center for Dialogue of Civilizations” which held seminars, classes, workshops, invited speakers and scholars from all across the world creating openings to communicate with the outside in quite an official way. Many young Iranians again thrived and participated in those events.

Additionally, Khatami encouraged civil society NGOs aiming to raise awareness with regards to different social and legal issues, such as women’s rights, minor execution, stoning, capital punishment, etc..

As a result, the new generation's expectations started to set higher during Khatami's era who although not fulfilled many of its promises, had a big role in shaping people’s standards and ideals about social and political freedom.

That open space aroused a new wave of energetic journalists and civil society activists who got trained and employed in the newly emerged reformist newspapers.
Although this generation gradually started to get forced to leave the country after Khatami left the office and due to the high level of repression institutionalized right after Ahmadinejad became the President, yet they became messengers of what actually is going on inside Iran and started to expose Ahmadinejad’s new policies in critical online newspapers and weblogs.

Moreover, communism of thoughts and emotions in the virtual world did not only help the uprising after the 2009 election with letting the news out as some might think, but caused it. Way before, when using internet started to become popular among mostly young people some fifteen years back. Through emails, social networking websites and online instant messaging communication was only one click away between the youth inside and outside Iran. Photos, videos and blogs posted online exchanged in real time. Whereas, prior to the internet emergence, Iranians would have to wait until a passenger comes back home for a visit to explain how living outside Iran would feel like.

This also coincided with the same era when many young Iranians left their country mostly educated and deprived of a hope for a prosperous furture both financially and socially, seeking better academic and professional opportunities abroad again using internet to reduce the cost and hassle of applying to mainly top universities abroad. What later said to be “The Brain Drain”. This recent group of immigrants – less than ten years - was somewhat distinct from other Iranian groups in the Diaspora who mostly got out of Iran during and right after the 1979 Islamic Revolution, because of the political reasons or due to war with Iraq in 1981. They kept in touch with the circle of friends and classmates inside the country utilizing all kinds of online tools. And also traveled more frequently back home to visit.

Meanwhile the environment in Iran started to feel more like pre-Reform era as being even more socially unfree while suffering from financial unceratainties in a wealthy oil-driven country dominated by a corrupted and mismanaged economy specially-worsened during Ahmadinejad’s presidency. Again couples could be arrested during their dates in public, women for their insufficient covering or wearing high boots in winter and for a person holding a PhD degree the monthly salary sometimes is not sufficient to cover even a small apartment rent.

Why?

This was the “self-awakening” phase for the generation who reached the “enough is enough” point after the election got stolen and went to the streets to protest even when were beaten and shot.

“We felt like we had nothing to lose, that is why we were so fearless in the streets.” A 33-year-old woman in Tehran says with a Master’s degree in engineering.

A generation who had already seen their parents suffering but staying silent because of the level of repression. Parents, who lost prospect of life for themselves, instead invested and directed most of their time and energy towards their youth so that one day hopefully their children do not live the way they did.

“Awareness and education could throw them a life jacket in an all-time stormed country with no definite future”. That is what they thought to themselves.

Therefore; books and education became a must and a focal point even during the war’s worst days and nights and all other ups and downs of the political, social and economical situation of the country.

At the same time, there were academics and artists who devotedly taught at schools and universities to fight the scientific and social isolation of the country which gave this generation wings with a sense of ambition and confidence, despite of all the governmental deficiencies, obstacles and censorships.

Until during the eventful nights of the televised heated Presidential debates when opponents talked openly about each other’s party financial corruption and cheatings, the most unprecedented incident in the Islamic Republic political space ever.

A blogger wrote in his blog one morning after that “All the candidates won. The ones who really lost are the people of Iran.” These were not the facts that people did not mostly know about, but the very fact that they were told so shamelessly and openly fierced people. Just like a woman seeing her husband cheat on National TV.

The Iranian government created some small openings right before the election for encouraging people to participate on the Election Day, being very confident that those holes will soon be blocked. But the cat was already out of the bag.

People in Iran and living all across the world mobilized all their efforts to vote. It was like Nike’s ad: “Just Do It.”. Just vote to get rid of Ahmadinejad and at least go back to Khatami days, which were not remotely close to being golden, but good enough for people to feel a change and a sense of improvement in their life styles. The vote was for another reformist candidate backed by Khatami after he changed his mind as to re-nominate himself for presidency.

Mousavi was the war-time Prime Minister who had stayed away from politics for the last twenty years, returned to architecture and teaching and became President of the Iranian Academy of Arts. To many he was a choice better than Ahmadinejad for a country that could not get any worse both domestically and also as far as its international image.

Still there is another area of the spectrum not yet under the pro-Green umbrella and neither ready to pick up or adapt to the cultural and social transitions. This is an angle obviously seen after each propaganda-oriented event the Islamic Regime organzies. There is still a mass taking part for many diverse reasons ranging from social and financial bonuses to simply not being able to decipher the Green Movement objectives and suspecting they come from foreign governments and superpowers.

In order to overcome this, the movement has to continue to fundamentally invest into some enlightenment capacity building within all the walks of the society and secure a confirmation that the fundamental party would be still able to maintain its ideological and social life style within its own domain even after change occurs only without having an authoritarian political power.

The fact of the matter is that besides all the dictatorship exercised by the Iranian government to hold its power for the last thirty years, the gravity center of the public collective consciousness had been kept close to the point where the government had been standing. This equilibrium is what had been keeping the government afloat for all these years without facing an internal serious challenge. Now, due to all the transitions, this gravity center is starting to move away from its original point and building a social momentum which is a threat to the current regime.

Future is now held in how much of a distance this gradually moving gravity center moves away to challenge the equilibrium. The farther it gets, the more momentum will be built towards democratization of the system. The more the Green Movement works on its social, cultural and political vectors towards its departure from the concepts already accepted within the regime, the chances are fatter of being able to get a hold of the country’s governance and get rid of its authoritarian power one day as well.

And that covers a very vast area of social activism including advocating women’s, ethnic and minority rights and interests. Increasing transparency and tolerance as to give proportionate social space to each group although being fundamentally different is another determinig factor.

During the year passed, this social activism although faced with murder, imprisonment and torture has spread from only certain activist and social campaigners to ordinary people from all walks of life both domestically and globally in an epidemic way. The expression of these demands is what is keeping this movement way above a political reform and takes it to a level where it becomes a matter of common humanity and everybody feels a sense of ownership towards, even non-Iranians.

Last December, 22 Bahman protests in Iran evoked different reactions throughout the diverse spectrum of the Green Movement. Among them, despair, disappointment and wondering what happened to the movement they thought is only on the brink of its victory, some even fearful that it could have died for ever specially among supporters outside the country anticipating to see scenes perceivable through computer monitor screens.

What happened is that the Green Movement supporters did go out to the streets but were faced by a huge and extensive presence of the merciless security guards. Their different paths to the final destination were blocked and every little reaction could end up in being at least arrested.

Since then the movement has become more cautious as far as the type of expense it has to pay for achieving its goals. For any movement, the number of casualties is a determining factor on the amount of total expense paid for its victory and the one which can never be reimbursed. Minimizing this factor raises the efficiency factor of the movement throughout time specially that the movement just had at least seven people killed last December on the bloody Day of Ashura. The one circumstance could be the society getting used to witnessing certain level of violence and bloodshed which is not healthy over a long term and that by its own nature could create a seriously fundamental hurdle towards a democratic and free society.

The fact is that street protests are only one way out of many to fight for civil rights and protest. Whereas, one hundred years ago the only possible way that people could communicate/protest in masses was by going to the street. In many ways and in today’s world the virtual streets and squares of the internet has become a much opener and more public space for people to express their ideas and ask for their demands and also distribute them among the outside world. Although in Iran even that will have very serious circumstances and even faced with designed technical obstacles. As inside-Iranians Google email accounts stopped to function right before the Islamic Revolution anniversary day of 22 Bahman. But still would cause less bloodshed.

These are the facets that are hard for the media to cover and get a grasp of as it happens at the underlying layers of the society. Still going effective and strong and yet hard to measure.

Street protests, blood and violence are definitely orgasmic moments for the media and for the people getting addicted to them after a while watching them raising expectations up to seeing a reality thriller show but the reality is something else.

The winning card here is that awareness could be paused, but not reversed. And as long as this young generation continues its soulsearching and pushing the boundaries to find a newly defined place in the traditional and religious Iranian society while compliant with international civil and human rights standards this movement shall go on.

درد غربت

2010-05-04T14:48:00.000-07:00

هرکسی که از ایران می آید هر بار که گوشی تلفن را بر می دارم می پرسم از ایران چه خبر؟
و جواب این که همه چیز آرام شده است. مردم دارند زندگیشان را می کنند. مسافرها از سفرهای شمال می گویند و مهمانی ها و دخترانی که در رستورانها نشسته اند و رژ لبهای قرمز بر لب دارند.
و من از راه دور دلم هری می ریزد پایین برای غربت شیوا نظرآهاری و همه آنهایی که توی زندانند و خانواده هایشان که درد می کشند.

Translating Rira

2010-05-02T17:07:00.000-07:00

سلام
حال همه ما خوب است. ملالی نیست جز گم شدن گاه به گاه خیالی دور که مردم به آن شادمانی بی سبب می گویند.

با این همه عمری اگر باقی بود

طوری از کنار زندگی می گذرم

که نه زانوی آهوی بی جفت بلرزد

و نه این دل ناماندگار بی درمان

تا یادم نرفته است بنویسم

حوالی خوابهای ما

سال پر بارانی بود

میدانم همیشه حیاط آنجا

پر از هوای تازه بازنیامدن است

اما تو لااقل

حتی هر وهله

گاهی

هر از گاهی

ببین انعکاس تبسم رویا

شبیه شمایل شقایق نیست
راستی خبرت بدهم

خواب دیده ام خانه ای خریده ام

بی پرده

یی پنجره

بی در

بی دیوار
هی بخند! ...

بی پرده بگویمت

چیزی نمانده است

من چهل ساله خواهم شد

فردا را به فال نیک خواهم گرفت

دارد همین لحظه یک فوج کبوتر سفید

از فراز کوچه ما می گذرد
باد بوی نامهای کسان من می دهد

یادت می آید

رفته بودی خبر از آرامش آسمان بیاوری؟

نریرا جان!
نامه ام باید کوتاه باشد

ساده باشد

بی حرفی از ابهام و آینه

از نو برایت می نویسم:

؛حال همه ما خوب است.؛

اما تو باور نکن!

Hi,
We are all doing fine.

There is no sadness
Except for time-to-time losing
a distant dream
That people call
no reason happiness

Afterall, if there was still time
In a way I would be passing by life

That neither do knees of the mateless deer tremble
Nor does this neverlasting cureless heart

Before I forget, I should write,
Around our dreams, there was a year
Full of rain
I know that the courtyard there,
Is always full of fresh never-returning air

But you at least
Even every moment,

Sometime
Once in a while
Look,
The reflection of the dream’s smile
isn’t resembling the tulip’s shape?

By the way, let me tell you the news
I have dreamt of buying a house
With no curtain
No window
No door
No wall
You smile again! …

Let me be frank with you
Hasn’t much left
I will be forty years old
I will take tomorrow as a good omen
Right at this moment,
A flock of white birds is passing over our alley
Wind smells like the names of my people

Do you remember,
you had gone to bring news from the peace of the sky?

No, Rira jaan, ...

My letter should be short,
And simple
With no words of mist and mirror

Again, I write to you:
“We are all doing fine.”

But, you,
Don’t believe! …

From the book, "Rira" by Muhammad Saleh Husseini

بزرگترین هراس

2010-04-29T14:57:00.000-07:00

این روزها باید بزرگترین هراس جنبش سبز این باشد که بعد از کشته شدن عده ای آدم بیگناه و تباهی حال و آینده آنهایی که به زندان رفتند و شکنجه شدند و خاکستر و بر باد شدن نسلی که امروز نسل سوخته می نامیمش رژیم و قوانین عوض شود ولی فرهنگ جامعه نه! و ارثیه معلول یک رژیم مریض برای همیشه بماند ور دل بازماندگان!

دیگر کار با آشغال زیر فرش جارو زدن درست نمی شود

2010-04-28T16:07:00.000-07:00

حرف حساب شادی این بود که هر کسی اول از خودش شروع کنه. به هر حال برای جنسیت زدگی هم منطقه خاکستری وسیعی وجود داره. کمتر کسی می تونه ادعا کنه که این نگاه به طور قطعی و ٪۱۰۰ از ذهنش دور شده. خصوصا نسلی که برخاسته از یک جامعه سنتی-مذهبی با سری استانداردهای دوگانه است. یعنی این که خودتون رو سفید حساب نکنید و صدیقی را سیاه. من خودم هر روز در نوع نگاه خودم و دیگران به این قضیه نکته تازه ای را کشف می کنم. چه در جامعه ایرانی و چه غیر ایرانی. در همین امریکا که چند دهه است قوانین و مناسبات حقوقی و اجتماعی نهادینه شده اند هنوز جای کار بسیار است. حالا با سری استانداردهای کمی بالاتر.

هیچ وقت یادم نمیره روزی را که همکار فیلیپینی ام صاف رفت تو اتاق رییسم و با صدای بلند جوری که من هم شنیدم گفت: تو از من می خواهی که به حرف اون زنه -- دت لیدی-- گوش بدم؟ حالا من خیر سرم مدیر پروژه بودم. اون هم از حرص دلش هر روز میامد سر می کشید توی دفتر من و سر تاپای هیکل من را برانداز می کرد و می گفت: صبح به خیر هالی! امروز چقدر خوشگل شدی! و تمام روز من را خراب می کرد. یک روز هم رییسم بهم گفت که سابقه اون آقا را می داند و این که بسیار سکسیست است و الان از این موضوع خیلی ناراحت است که زیر دست یک زن است و این که این موضوع از پس زمینه فرهنگی او ناشی می شود و این که بسیاری از مردان در فیلیپین سنتی و شاوینیستی فکر می کنند. عوضش جزییات ساختمانی را خیلی خوب کار می کند و بهتر است تا اتمام پروژه من از بالا به موضوع نگاه کنم. نه شخصی.
یک روز هم مجبور شدم که به کارفرمای عرب با پروژه های متعدد که چند بار من را عزیزم خطاب کرده بود مستقیم بگویم که عزیزم --سوییتی-- دیگر در آن شرکت کار نمی کند و اسم من هالی است!
و داستان های زیاد مشابه آن! یک شنبه ظهر هفته پیش هم که خوشحال بعد از یک کلاس یوگای آرامش بخش با مربی یوگایم که او هم اتفاقا ایرانی است زیر آفتاب دلچسب بهاری نشسته بودیم و قهوه لاته می خوردیم و نقشه های منزل آینده او را زیر و رو می کردیم که چطور هال خانوادگی را به ورودی نزدیکتر کنیم در حالی که آشپزخانه همچنان به گاراژ دسترسی مستقیم داشته باشه یک نفر یکدفعه پرید وسط صحبت ما و گفت که او هم ایرانی است و بهتر است که ما حواسمان باشد و یکدفعه شروع نکنیم به حرفهای سکسی زدن چون که او همان بغل نشسته و می شنود! و خودش قاه قاه خندید. افسانه هاج و واج به من نگاه کرد و من به او گفتم: نه خیر آقا! این جا بحث فنی است. بفرمایین سر جاتون لطفا! او هم رفت سر جایش نشست و تا آخری که ما بلند شدیم بر و بر به ما زل زد!

دیشب آخر شب هم بعد از یک روز فرسوده کننده و کل کل با آدمهایی که می خواستند زنها از آنهایی که تا به حال اصلا متلک نگفته اند و هیچ گاه در زندگی به زنی نگاه نکرده اند صرف این که او یک زن است دلجویی کنند کامنت آخر را از یکی از آقایان بسیار فعال حقوق بشر و جنبش سبز ایرانی مقیم نیویورک روی صفحه فیس بوکم دریافت کردم که ماهایی که انقدر از نوشته شادی دفاع می کنیم حتما از تجربه یک مشکل سکسی- روانی در گذشته خود رنج می بریم.

آقای محترم!

اگر دوست دارید که این مسئله را به گذشته خصوصی و نه جمعی ربط بدهید و خیال خودتان را راحت کنید باید بگویم که من در خانواده ای بزرگ شدم که پدرم همیشه هراس داشت که نکند دخترهایش در محیط خانواده احساس کنند که پدرشان بین آنها و تنها پسر خانواده استثنا قائل می شود. برای همین گاهی حتی با پسرش سختگیرانه تر عمل می کرد. تنها باری که برادرم در سنین جوانی و من در سنین اولیه نوجوانی و تحت تاثیر اجتماع غالب پرسید که با این دامن کوتاه می خوای بری مهمونی؟ پدرم که تصادفی داشت از آن جا رد می شد با جدیت به او گفت که من پدر دارم و تا وقتی او زنده است برادرم حق اظهار نظر درباره من را ندارد و او خودش اگر لازم باشد تذکر می دهد. و خودش حتی یک بار هم درباره لباس پوشیدن مد اظهار نظر نکرد و نه ابن که من کجا بروم و کجا نروم و از بچگی تا به امروز به عقل و شعور من اعتماد کرد و احترام گذاشت. ولی از سنین بچگی به من و خواهرم تاکید کرد که تنها راه ورود شغلی به این اجتماع وارد شدن از طریق تحصیلات شغلهای بالاست چرا که اگر پرستار باشیم دکتر و اگر منشی باشیم رئیس و ... می توانند اگر خواستند از ما سوئ استفاده کنند و از لحاظ قانونی هم دست ما به هیچ جایی بند نیست. ولی یک پسر اصلا مهم نیست چه کاره شود با هر شغلی می تواند وارد اجتماع شود و کسی کار به کارش ندارد. حتی برای تاکید بیشتر می گفت که برای من مهم نیست که علی تحصیلکرده بشود یا نه ولی شما چرا. می گفت در این اجتماع تحصیلات برای زن نقش بیمه را دارد که بتواند مستقل باشد و هر وقت به او در محیط خانواده ظلم شد بیاید بیرون. آخرش هم شاید با نوعی استیصال می گفت که شاید اصلا بهتر باشد که از ایران بیاییم بیرون. چون که فرهنگ و قانون جامعه اشکال زیاد دارد و حالا حالا هم درست شدنی نیست.

خارج محیط خانواده هم انقدر خوش شانس بودم که هیچ وقت دستمالی نشدم ولی با نگاه و متلک چرا. روزی نبود که از در خانه بیایم بیرون و نشوم و همه جور ماشینی از مدل بالا تا پایین و موتوری چراغ ندهد و ترمز نکند و قیمت نپرسد! و من هم در جواب می گفنم مگر فکر می کنی همه مثل خواهر مادر خودتن؟ و بعد فهمیدم که ای دل غافل! حتی فحشی هم که من به اونها میدادم جنسیت زده بوده و به جای این که به اون ها فحش بدم باز به دوتا زن فلک زده دیگه فحش داده ام و باید دایم خودم را سانسور می کرده چرا که همیشه این جور مواقع فحش خواهر مادر اولین گزبنه اتوماتیک ذهنم بود.

ولی احساس همدردی ما با هم با تمام زنان ایرانی که با هم در یک خانه تبعیض زده به اسم ایران بزرگ شدبم انقدر هست که اصلا توفیری نداشته باشد که هر کدام از ما تا چه مرحله ای و چند درصد در معرض این قضیه قرار گرفتیم. مهم این است که حرف دل هم را می فهمیم. چون که زن بودن در آن جامعه تا حدود خوبی تجربه انتقال ناپذیریه. بسیاری از زنها و مردهای ما هم که درمرحله انکار به سر می برند.

لحن سنتی شادی هم بر اساس همان جامعه سنتی تنظیم شده بود تا بتواند حق مطلب را ادا کند. تو زمانی که یک نقاشی مینیاتور را نقد می کنی نمی توانی با واژه های نقد هنری مدرنیسم حرف بزنی. دست و پایت بسته می شود.

حالا اگر کسی نگاهش و رفتارش کاملا بی عیب و نقص است خودش را بکشد کنار از این داستان که یک موقع پرش نگیرد و بگذارد بقیه --مقصرین و دردمندها چه زن چه مرد-- سر در بیاورند که ایراد قضیه دارد به چه شیوه های پنهانی و غیر پنهانی خودش را بروز می دهد و عارضه شناسی کنند ببینند که چه بدبختی دارد همچنان سرشان می آید. آخر سر تو موشکافی این داستان ممکن است به همه بر بخورد از بس که همه چیز از پایه افتضاح بود. فقط یک موضوع معلوم است و آن این که دیگر کار با آشغال زیر فرش جارو زدن درست نمی شود. فرشهای اعلا و ریز نقش کاشان و اصفهان را بزنید کنار.

For Those Who Do Not Want to Participate

2009-06-04T18:02:00.000-07:00

This is the sentence I wrote in a little notebook of mine with tearful eyes after I heard of my journalist brother being in solitary confinement:

“Have you heard that history is like a train? Some days ago, this train passed over every single nerve knot of my spinal chord. Sometimes you just try not to see it. I change the tv news channel thinking let the train pass, let it go wherever it wants to go. But this time I had an accident with the train. I can no longer say the direction of the train would not affect me.”

It was a certain level of helplessness and hopelessness that I had never experienced before. You have to go through it to know what it is. It’s different from all the bad news that you can hear of. It’s a different type of pain. Somewhere deep down it deals with your whole ideology and perspective towards life.

It’s at that point that you wish there was only one good person that could help you in that system, Only one. You think it could make a difference if only one person would listen to you. The slightest help or hope, the smallest contact would mean the world to you. The smallest, even in that whole big system. Then I started to think that we need more good people to get involved with politics. More intelligent people. More goodhearted. Before I thought politics is all dirt and that I’m beyond that. That politics only belongs to some crazy people who feel shortages in life and then need a stage to star.

Now, many of us already know that Islamic Republic being separated from people is a myth. We know that there is a lot of diversity in the whole social spectrum but somewhere at some point the gravity center of all Iranian people’s level of intellect is in equilibrium with where the government stands. Nobody in this day and age can claim that it’s not. This system could not stay in tact for thirty years in a steady way otherwise. We know we Iranians are no stranger with radical religious concepts, with superstition, with projecting the blames, with women’s rights injustice, looking at the big picture you see where the comfort zones are and that they are quite dominant. With dictatorship, it starts everyday in many Iranian families. Not in the alley. Let’s all take the responsibility. If you are an intellectual, you are more responsible than someone who is not.

Anyhow, the only way is through stepping towards a civil society. Little by little. And all of us. We are all in the same train. We all know from experience that Revloution is not the solution. We know it brings violence and no country ever became democratized through a bloody revolution without having the right base and foundation. We know that a miracle would not happen. We know that civic participation is a major sign of a civil society. We know that very gradually we have to move the gravity center towards what we think is the right side. People have done that before us in other parts of the world. Same way. We don’t even have to reinvent the wheel. This is not an overnight process, and unfortunately there is no quick fix for it. You and I might not get to see the day that we want to see with all the standards, but today all I was thinking of was a new born in a hospital in a city in Iran. He or she might see a better day. An era with tangible differences from now. Let’s start little by little. Let’s make sure nobody is falling behind. Let’s practice participation and tolerance for hearing what we oppose to. Let’s get the dialogue going. Let’s push the gravity center. Even as a symbolic move. Let’s make voting and civic participation a common sense for the next generation to come.

Nameless

2009-06-04T12:14:00.000-07:00

There is something in these people’s eyes. A spark of hope and a glimpse of despair and frustration.
There is something in these people’s smiles. A taste of sweetness and a hollow of bitterness from dying dreams.
There is a void somewhere…Something is lost.....
But the beauty is it’s all globally shared. Here and there, without geography.

Whatever it is, it’s nameless.

2009-06-04T10:40:00.000-07:00

میگم ما هم نسل عجیبی بودیم. همه مون یه گمشده ای داریم

Mrs. Husseini

2009-01-29T12:19:00.000-08:00

Mrs. Husseini was our physical education teacher, when I was in guidance school and later on in high school. Mrs. Husseini went through an accident when I was on third grade of guidance school. I remember she was in coma for several weeks and finally she recovered. But she lost the movement in her legs.

Mrs. Husseini came back to school in a wheelchair. She was still our physical education teacher. She taught us to warm up and how to play ping pong in a wheel chair. She played ping pong with us. Our School principal, Mrs. Haerizadeh insisted that she comes back to work, that she specially teaches physical education. She said, “That is the biggest lesson that girls can learn from her.”

Later on in my life, there were several moments, not the easy ones, that I pictured her in my mind. She playing ping pong, and the fact that she later expected a second child. Her husband that devotedly gave her rides to and from school. And I always felt stronger.

Today, I saw a photo of her in our school reunion back home.

The Atmosphere of Change

2009-01-20T23:55:00.001-08:00

The power of a leader or a President is not in the many important decisions that she/he makes, but in “the atmosphere” that she/he creates. Many people in this world are not independent thinkers, so they go by the atmosphere. If the atmosphere stays on long enough, it has the ability to make culture, to become culture, just like art and law do.

So I think what makes Obama, Obama is that he has proved he can create an atmosphere of hope and positiveness. Almost any leader can create atmosphere, but in different ways. Just as Bush successfully created a “bullying” atmosphere in this nation for eight years. That atmosphere can bring about table of values, can set up priorities socially, politically, economically, …in all possible scales and angles.

That’s the main reason I can keep faith in Obama as long as he keeps this atmosphere. Atmosphere then brings change, a very widely spread change, a genuine change, a natural change. As though every single one has been a part of that change. Has actively participated. Not only the president.

The Seventh Year of Transition in Diaspora

2009-01-10T22:33:00.000-08:00

There comes another anniversary. And each time/year I look back at it differently. It transcends differently. Today I told a friend I think I made the right decision. There are not too many events in life in which everything shifts in one day. Immigration is one of them. Specially if it happens from East to West.

People look at you and might even think you are born here or raised here with a personal accent, but only you know how you are transiting. Today I can confidently say the transition will never stop once it gets started, will be with you till the very end, the constant process of changing and exploring. In my case the transitions where from East to West, academics to professional and parents’ house to living by oneself all at the same time, in one day. Me being the generation who was born as the revolution was happening and then witnessing an eight-year war, which has no resemblance with what is shown in the media and then going through the aftermaths of war and noncompliant human rights and women’s rights and …. And the immigration which is complicated by itself and makes all of your previous experiences look even more complicated. The first generation transiting usually paves the road for the next generation, whatever remains unpaved has to be taken care of by the next one.

The transition is not a transferable experience, maybe because it’s a very intuitive process in its most parts. It’s a process of constantly questioning everything around you one more time. Without having a given answer, like the ones parents give you when you are very young. You have to find the answers for yourself which is a great growing opportunity. You normally look for a common ground between what you already knew and what you see. There isn’t any most of the time. Sometimes there is. Then you start asking whether this is ”For Me” or “Not for Me” which is again a great self-discovery journey. And teaches you a lot about self responsibility, this time hopefully you can not blame it on any one or system. It’s about you to pick and go. And the best moments are the ones you find an unconventional answer, it’s your discovery moment. It’s great if you could make it a second nature and utilize it for work - ”For This project” or “Not for This Project”
, for life.

Many things you firmly believed in have got to go, without you even being able to believe it, after they create a crisis is when you stop to deny. It’s a constant fall and rise, demolition and reconstruction in a way it has also room to change and/or extend. It’s a challenge of defining boundaries. It’s a challenge of understanding blurry boundaries and being able to work with them. Also of having no boundaries. Defining limits, like a diver determining the dive height. Constantly going back and forth at a certain height, going to the tip of the board, looking down and stepping back until you dive.

Most of the transition process is improvisation. The transition is religious, is personal, is emotional, is professional, is gender specific. It’s about developing a new sense of humor so that people here could laugh at it too, it’s about being able to laugh with them. It’s about being able to have sympathy for matters you were not used to have. That is a significant milestone I guess once you pass it.
It’s about understanding the mindset, without necessarily adapting it in its entire entity.

The transition teaches you something on a daily basis, sometimes hourly, about who you are. And that is why now I think I made the right decision seven years ago to transit.

PS._ This Christmas, I was enjoying my holidays, reading what I like, listening to what I like, sometimes singing along with new year’s songs, word by word, amazed by the fact that seven years ago when I got off the boat, I had no feel for Christmas.

The Art of Translation

2008-12-14T04:55:00.000-08:00

To me, words have texture, color, temperature, shape, smell, volume, intensity, depth, dimension.... They live and breathe.
The art of translation is to transfer the same texture, the same color, the same ...the same SENSE.

When you say "joy", you should know if it's long term or short term, deep or shallow, and that where it's coming from, where the source is.

Words sometimes do not translate, or translate well. When they don't, the translator should stop, yet do not betray.

If the words are spatial,-in many cases they are, we should make sure the newly created space is having the same environment, the same structure, the same proportion, the same "feel".

But it's always captivating to see how people from two far places of earth, even at different times thought exactly the same or complemented each other's words. That common humanity or wisdom.

The interesting part, we do tranlation all the time, when we talk, when we write and when we listen even in the same language. We translate memories each time we look back at them. We translate thoughts, feelings. We translate people. From our own vocabulary to someone else's and vice versa.

2008-12-05T21:49:00.001-08:00

Direction

2008-11-20T10:14:00.000-08:00

In this world of all relativity and uncertainty, all I can get is some little checkpoints scattered here and there, if they don’t pass, I know I need to change direction.

god

2008-10-20T17:14:00.000-07:00

b: khodafez
b: bye
b:salut
b: ciao
b: bonne nuit
b: shab beh kheir
Helaleh: yesterday something wierd happened
b: hahahahahaha
Helaleh: wait
b: to mesleh filmaieh alfred h. mimouni
Helaleh: i was standing in line in a place called applehill
Helaleh: with my mom
Helaleh: an african/indian crazy looking woman came close
Helaleh: smiling
Helaleh: she hugged me and touched my hair
Helaleh: and said God loves you
b: rast migeh
b: albatteh gheib nagofteh chon god loves anybody
b: vali in ieh signe eh khoshgel va ieh cadeau boudeh baraieh to.....
Helaleh: and i thought to myself,
b: manam in eteghad ro daram va hamisheh in hes ro az to gereftam
Helaleh: but i don't love him!.......................
b: oun aashegheh
b: cheh to doust dashteh bashi cheh nadashteh bashi cheh bekhai cheh nakhai, cheh bedouni cheh nadouni, ....
Helaleh: well,...
Helaleh: it was wierd
Helaleh: hala boro bekhab
b: tajrobeh kardam har vaght in nazaraamo bi pardeh migam zoud tamoumesh mikoni : )
b: to khodeto doust nadari na khoda ro.... fekr kon rajeh behesh...
b: shabet beh kheir MOUKHER
Helaleh: bye
Helaleh: i like moukher too
Helaleh: ok raje behesh fekr miknoam

Role Model

2008-08-04T15:47:00.000-07:00

My female generation has no role models. We get to do try and error and define our own paths. We started as we did not know what it takes or how hard it is. In the middle of the way we did not know if there is light at the end of the tunnel. We had to once again question everything, and do not take anything as a clear answer. Our mothers were devoted. But did not prepare us for what we were supposed to go through, to immigrate and live a fully independent life with completely different standards and applicable strategies. We had to find out for ourselves, whether it works or not. We are just the first generation doing it at a more dominant scale. Going out of the cave. We talk and laugh at our mistakes. And talk about the journey, the exploration.

What it took American and European female generation to go through in at least forty years, happened to us over night and it had to only take us a few years to adopt. From outside it looks like watching a movie in an accelerated mode. We had to learn it all and pretend we know where we are heading at until we do. But as it goes, it feels better and better, it‘s something you built up for yourself from scratch with no prototypes. It’s something rooted and original, something that only we could do.

And that all reminds me of Kamran Afshar Naderi and a groomy late afternoon, in his class of contemporary architecture critics, “Renzo Piano says, In design process, if you know already what the project will look like, the ultimate outcome, that is not worth designing, it’s only when you do not know where the process will end up at, that it’s worth going through the process.”

* One of the world's most unconventional architects, the architect of Sydney Opera House.

Those who ...

2008-08-03T15:30:00.000-07:00

I love the company of people who are not superficial. Who do not keep telling you that everything is absolutely wonderful and great! Who do not sugar wrap. Who are real. Who are not insecure and who are not afraid to be just like themselves, and describe things just as they are. Those who know better that this world is not a perfect place, that there is not such a thing as perfect. Who laugh at their problems in front of others. Who are not artificially and constantly making up an image. Who truly believe that this life is just too short to be any one other than this!

2008-07-24T15:06:00.000-07:00

Life means,…
One bird flew!
What are you missing?
There aren’t too few hopes,
Such as this sun,
The baby of the day after tomorrow,
Someone died last night,
But still wheat bread is good.

The Sunken Ship

2008-06-12T21:04:00.000-07:00

Today, she is totally confused. She feels like whatever step she is taking only makes whatever situation worse. She almost wants to run to the street, to the park to find an illiterate gypsy to tell her what to do. It feels like all she has learnt so far, all she has experienced do not seem to help her at all. She sits in the dark and thinks and stares at the monitor light. Her mind wanders from the project team, to friends, to family to her. Her mind resembles a cross section of an ocean. Filled with tidal waves on the surface. She tries to dive down. She knows there is a sunken ship on the floor of the ocean that is silent and motionless, that is not sailing anywhere anymore, that is stably anchored to the ground, that has found its peace and destiny and that is not prone to change or time. She stays in her solitude ship for a while knowing she has to let herself float back to the surface again. Where all the tidal waves are.

Fran

2008-05-23T15:26:00.000-07:00

Her name is Fran. Seventy year old. A very good friend of mine. She has been a well known marketer and project hunter for architectural companies throughout the State.
We go out after work sometimes and she tells me I remind her of when she was young. How she used to run in San Francisco streets with high heels and would leave her heels in Downtown streets holes. She still has the shine in her eyes. Never been married.
Today she tells me about the fiance she lost in Vietnam War. "He was a pilot but he never got back!" And the sparkle in her eyes gets doubled. But she doesn't cry. "I went wild after him. And could not commit. Did crazy things. Did drunk driving. Did para shooting. It didn't kill me, I don't know why. Friends keep telling me, "How could you live this long?"...

PS._ There is something between me and older women. There has always been.

لیست آدمها

2008-05-19T19:52:00.000-07:00

این روزها آدمها لیست دارند. لیست آدمها. از شماره ۱ تا شماره ۳۰و ...بدون رعایت ترتیب حروف الفبا. آدمها با ترتیب لیستشان به هم زنگ می زنند. قرار می گذارند. دور هم جمع می شوند. هر چند وقت یکبار این لیست را بالا و پایین میکنند. به هم می ریزند. مثل برزدن ورقها در شروع بازی. گاهی بعضی شماره ها را حذف میکنند. گاهی اضافه می کنند. این لیست آدمها گاهی هر شماره اش یک لیست دارد. مثل شماره یک الف شماره یک ب. شماره یک پ....این لیست گاهی حد نصاب دارد. آدمی به لیستی اضافه می شود چون کس دیگری حذف شده. حذف می شود چون جا برای اضافه کردن کسی نیست. شماره آدمها در لیستهای مختلف فرق می کند. این می شود که خیلی وقتها دامنه مشترک اسامی در لیست آدمهای مختلف کافی نیست. طول این لیست معمولا رابطه مستقیم دارد با خوشحالی آدمها. گاهی لیست آدمها صفحه هایش گم می شود. جا می ماند. منقضی میشود. فراموش می شود. به هم می خورد. سر و ته می شود. لیست آدمها را می شود مدیریت کرد. می شود در کامپیوتر ذخیره کرد. به روز کرد. می شود گروه بندی کرد. جمع زد. تفریق کرد. می شود چاپش کرد. می شود با پونز به دیوار زد یا به در یخچال چسباند و هر وقت که از تاریخ گذشت به درون سطل بازیافت کاغذ پرتاب کرد.

Re-Orient

2008-05-11T13:50:00.000-07:00

Today, Sunday, life is as good as omelette with orange juice. And it's the first time I'm enjoying decluttering my home. Without having the biggest guilt feeling of me wasting my time. Today I want to slow down, and know what I am running so hard for! And if all of that is worth my peace of mind. And make sure life does not pass by too fast that precious moments get lost on the go. Today I'm just trying to act like myself, and not per the corporate designed life plan at a public scale. And sip my fine espresso trying to smell it first instead of making it a single gulp! Today I will try to practice that speed sometimes sacrifices quality. And that sometimes you need to stop and reorient yourself.

2008-05-05T20:56:00.000-07:00

بهش که زنگ می زنم میگه هلاله دیر زنگ زدی وقت ندارم... ولی بیا. کار تو راه میندازم
میره بیرون. تند و تند سیگار می کشه. میگه: یا بیرون تو افتاب رنگشو ببین! کنار فویلو میزنه کنار می گه: خوبه؟ میگم اره. میگه: روشن تر نمی خواهی؟ میگم نه. نگاهم میکنه .میگه: با امریکایی ازدواج نکن. میگم: باشه! می گه: همیشه ته دلت یه چیزی خالیه! هر چقدر هم می گذره اون چیزی که خالیه بزرگتر میشه
معمولا موزیک باخ گوش می ده. نگاهم از کنار اینه می افته به یک عکس. عکس فریدون فروغی. می دونم برادرش بوده. می گه: من کوپهام معمولیه. رنگهام اما نه. میدونم. قلمو را که در رنگ میزنه انگار که داره روی سر ادمها نقاشی می کنه
این بار که زنگ می زنم خانمی با لهجه افغانی گوشی را برمیداره. میگم می خوام با فروغ صحبت کنم می گه: اااااااااا...... فروغ مریضه. حالش خوب نیست. مثل اینکه سرطانه. تا تصمیم گرفت بازنشست بشه استراحت کنه این جوری شد

به خونه اش زنگ می زنم. اقایی با لهجه کاملا امریکایی گوشی را بر می داره. می پرسم:سوزی کجاست؟ می گه سوزی با بچه هاش رفته هاوایی. که اون جا استراحت کنه

In the End

2008-04-29T22:04:00.000-07:00

These days some are starting to invest in senior living centers. Simply because people live longer, kids become less loyal!

In one of the meetings of a senior housing project, one of the managers of these centers who has been hired as a consultant for this project looks at me and says, "Try to come up with as much as entertainment spaces as possible, such as bars, bowling, movie theaters, coffee shops" and continues, "If you don't, their kids and family won't come and visit them."
I look down to hide my wondering eyes and scribble something on my notepad.
He emphasizes, "No, I mean it! They won't!".

I tell myself, in my culture you don't put your parents in a warehouse just because they are old!

Strength

2008-04-29T21:54:00.000-07:00

Sometimes you feel weak, not because you are weak, but just because the routes that you pick are not the easy ones.

Rules

2008-04-27T02:03:00.000-07:00

They say belly dancing has one thousand rules. But they also say a professional belly dancer is the one who breaks all the rules and just goes by the moment.

Anniversary

2008-01-15T17:53:00.000-08:00

January 10th, it became the total of six years I'm staying here in America. I tell my Amercian friends that I need to celebrate. They say, oh, you should!!!! They think I celebrate becasue I think I am privileged to live here for six years, I think I celebrate because I survived!!!!!!!!!!!! .....

O'ma

2007-11-18T20:24:00.000-08:00

Last night, as I was putting some eye shadow on to go to a birthday party, I get this call, O'ma is sick, she is in I.C.U., she might not survive the night! ...
I go and see her, she smiles, the first thing she asks, how is your mom? I say she is good, we talked this morning. I look at her. There are all kinds of needles poked into her skin.
The first grand kid was born in Vienna. He called her O'ma, which means grandmother in German and following him all the rest of the grandchildren, but now he does not speak a word of German. He has forgotten.
She says please put my plants on auto sprinkler. I'm afraid they die. Some need more, water them more frequently by hand. She is worried about that orange tree along with her favorite pomegranate. Everyone knows how she loves her plants. She has a green thumb too. She can make almost anything grow green.
She says you loved pepsi when you were a baby, you would follow me everywhere saying O'ma, biz biz! Her house is a photo gallery of my mom's childhood, my parents wedding, my photo with funky permed hair when I was thirteen and my aunt when she looked like a model, Ali when he was in diapers, my grandfather when he was young .... Her dining table is where my democrat aunt argues with my republican uncle over many colorful and authentic Persian dishes.
She makes the most beautiful 7seens full of Sombols and I always rush to her house to get my last minute red fish and sabzeh one hour before new year's...I'm thinking I want my mother to see her one more time, one more Eid.

The doctor steps in, he says she is more stable now, and the only thing that can help her right now is that her family gets some sleep, assign one person to stay with her and go home and take some rest.

نماینده مردم

2007-11-13T20:00:00.000-08:00

بسیار با این گفته ابراهیم نبوی موافقم که: اینکه رییس جمهور کشوری -احمدی نژاد- نماینده واقعی ملتی باشد فضیلتی محسوب نمیشود. چرا که جرج بوش هم بسیار به مردم آمریکا شبیه تر است تا کلینتون
یادمه کانال فاکس نیوز بلافاصله بعد از اعلام نتایج آخرین دوره ریاست جمهوری با فرماندار نبراسکا مصاحبه کرد و از او پرسید فکر می کنید چرا جرج بوش برنده شد؟ او هم جواب داد
چون جرج بوش آدمیه که مردم فکر می کنند می توانند بشینند با او آبجو بخورند و فوتبال تماشا کنند
احساس کردم تا آن زمان مردم آمریکا را نمی شناخته ام

god bless america!

2007-11-13T13:53:00.000-08:00

You wanna break up with your girl friend do it on the radio, dial 1-800-good bye! jack fm radio, do it now!

What da hell! This is a radio ad. They want more listeners, regardless! Oh, you haven't heard from him, Just listen to your local radio! or watch tv, bcb will reveal it all! after news 11. :), crazy world! This is human feelings we are talking about. And I tell you there is enough people to do that, because they think it's cool! and they give the audience some U.S. instant gratification! while driving their mega size chevy which is almost as big as a bedroom thinking they own the road! Spreading public/personal insensitivity or what!...
And why not boyfriend, because girls know better?

Now it's, Stop by at your local Raley’s and Belair, blah blah....... Just like that! They can even merge these two, and say "Break up and stop by at Raley's, get some fresh discounted orange juice 2 for $3.99!" Make it a whole festive evening! -Who cares if we are killing people in eyeran/eyeraq, whatever!

In America ads speak a thousand words! "Great cheese comes from happy cow, happy cow comes from California" got into a lawsuit by these animal advocate organizations saying, How do you know if the cow is happy! You can not speak for a cow! In a country who is getting ready to attack the third country in four years! ...why doesn't that bring about much sensitivity?

PS._ I made up the 1-800-good-bye because I could not remember the exact number!

Lifestyle

2007-11-11T11:41:00.000-08:00

Why when you are single and you live by yourself you always run out of clean mugs and knives no matter how many you have?...

got persian blues?

2007-11-06T21:46:00.000-08:00

Saturday night, Rana Farhan had a concert in San Francisco singing Rumi poems in American Jazz and Blues for the 800th birthday of Molana. I have to admit it was the first time I enjoyed jazz! I remember when I last went to a live jazz performance I was ordering sushi over and over because I was bored, discussing the details of their sushi ingredients while the show was on! and giggling with my old classmates in between. But Rana's was different. Quite enchanting! She has the kind of voice that can make your soul fly and also she has done a very smart job incorporating Rumi poems into American jazz. Listen to some of her music by clicking at the title, also you can visit http://www.ranafarhan.com/

گه می افتد از این سو
گه می افتد از آن سو
وان کس که مست گردد
خود این بود نشانش

چندین هزاران سال شد
تا من به گفتار آمدم
It took several thousand years
till I came to words!

چون مصلحت اندیشی دور است ز درویشی
هم سینه پر از آتش هم دیده پر از آب اولی
since conservativeness is away from spirituality
better be heart full of fire, eye full of water!

سهراب

2007-11-05T22:25:00.000-08:00

سهراب چنان می گفت اهل کاشانم من. روزگارم بد نیست که من همیشه فرض می کردم تمام عمرش در کاشان یا تهران زندگی کرده است. بعد از مهاجرتم هر وقت می خواندم

هر كجا هستم ، باشم،آسمان مال من است

پنجره، فكر ، هوا ، عشق ، زمين مال من است

چه اهميت داردگاه اگر مي رويندقارچهاي غربت؟

فکر میکردم که سهراب نابغه است که انقدر خوب می تواند حس غربت را درک کند بدون اینکه آن را تجربه کرده باشد. تا اینکه یکروز به متن نامه های سهراب به احمدرضا احمدی برخوردم در طی سالهایی که سهراب در منهتان نیویورک زندگی میکرده است. در این نامه ها مینویسد که اگر شستن ظرفها و تمیزی خانه و آشپزی و خرید و مرتب کردن لباسها و...و....و.....به او مجالی بدهد شعر می گوید یا نقاشی می کند! بعد فهمیدم که او چندین سال هم در ژاپن زندگی می کرده است. در آنجا نقاشی می کرده و اشعار ژاپنی را ترجمه می کرده است. تاثیر هنر ژاپن در آثار سهراب به خوبی حس می شود. عناصر طبیعت در الهام بخشی به هنر ژاپنی نقش به سزایی دارند. تا جایی که معماری ژاپنی با ارتباط بین فضاهای داخلی و طبیعت بیرون تعریف می شود. نمونه اش درهای بزرگ کشویی هستند که مثل دیوارهای متحرک عمل می کنند و می توانند فاصله بین فضای داخل و طبیعت بیرون را به صفر برسانند. این تصویرسازی ها از طبیعت در اشعار سهراب گاه محور اصلی است. مثل شعر صدای پای آب. او با عناصر طبیعت ارتباط پیدا می کند تا احساسات درونیش را ابراز کند. همین طور پایه مینی مالیستی هنر ژاپنی که مثلا در نقاشیهای آبرنگ با چند حرکت قلمو تصویر یک گل یا درخت تکمیل می شود. مثل حرکتهای ظریف و دقیق سامورایی که در آن کار باید با یک ضربه تمام شود. نه بیشتر. سهراب توضیح واضحات نمی دهد و بدون طول و تفصیل که یکی از گرایشات فرهنگ ایرانی است میرود سر اصل مطلب. اشاره ای می کند و بقیه را به دست هوش و تخیل مخاطبش رها میکند.

..شاید سهراب اگر تمام عمرش در کاشان یا تهران زندگی کرده بود سهراب نبود

پ.ن. عکس بالا دست نوشته سهراب - متعلق به سایت سهراب سپهری دات کام.

I've got to go tonight.

Tonight I've got to take the suitcase

that only has room for my solitude shirt

and go

towards where the legendary trees appear,

towards the wordless extent

that always calls me

someone called again,

Sohrab!

Where are my shoes?...

PS._my 2 am translation

2007-11-02T19:32:00.000-07:00

خاله ام بچه بوده که از ایران اومده بیرون. پونزده سالش بوده. میگه من نمیدونم که ایرونیها چی می گن! ... بابام که مرده بود همه میومدن جلو می گفتن غم آخرتون باشه! منظورشون چیه؟‌ یعنی نفر بعدی که می میره من باشم؟ می گم:‌ نه خاله!... تعارفه. تعارف ایرونیه! به معنی اش فکر نکنین

no subject

2007-11-02T16:30:00.000-07:00

he sips his drink and says, there are not too many beautiful, intelligent and humble girls out there! ...
an hour later he says it's all about the challenge, you know, to make it interesting! and she thinks to herself how one can challenge in a humble way?! ...

Yogis

2007-10-28T13:52:00.000-07:00

Tonight I'm going to a Halloween party. I'm going to wear the only costume that I own, the Flamenco Dancer's which my mom has made out of a then-existing black velvet dress that I had with adding red and black lace ruffles in an oblique way and a red flower on the belt. I usually get compliments for the dress, I think because it has been designed and made out of motherly passion. I'm not a big fan of Halloween, just don't relate to pretend being someone else. But here I am, a Flamenco dancer without knowing a move! I'm going there with a gay friend of mine. His name is Gilles. Born in Monterey, CA and had lived in Paris for quite a while. Been in hi-tec industry successfully, now is working towards getting his yoga certification. Sometimes women miss socializing freely with men without getting right hit on. He satisfies that need for sure! We are going to Affi's house first. Affi is my friend and inspiring yoga instructor. She is Iranian (Afsaneh), has studied architecture but never practiced it, instead she is a professional dancer, mostly Flamenco and Tango I guess, and the best yoga teacher I have seen. Affi says I'm her only student that is not thinking about quitting her day job and becoming a yoga teacher and she laughs. The party is at Robin's house. Robin is a stay-at-home mom raising two beautiful little girls with a passion for yoga. We all share a power yoga Thursday night class.

بند ۲۰۹ : هاروارد ایران

2007-10-10T19:52:00.000-07:00

.... زنگ زدم خونه. علی گوشی و برداشت

با همون صدای همیشگی. بهش گفتم صدات فرق نکرده! گفت بهم میگن قیافه اتم فرق نکرده! نمی دونم

گفتم بابا روزهای اول که رفته بودی می گفت من به داشتن پسری مثل علی افتخار می کنم. می گفت اگه کوچکترین خطایی از علی سرزده بود براش هیچ تلاشی

نمی کردم. می گذاشتم تا مدت محکومیتش سر بیاد

گفت: هلاله. پدر مادرمون خیلی قویند. گفتم آره من همیشه می دونستم. ولی نه تا این حد

گفت:مرسی از اینکه فراموشم نکردین. من آدمهایی و دیدم تو زندان که فراموش شده بودند

.پرسیدم میانگین تحصیلات تو بند ۲۰۹ چیه علی؟ گفت بالاست خیلی. ولی جدا از اون هر کسی که اونجاست در یک زمینه ای یک قابلیت و توانایی خاص و منحصر به فردی داره. هیچ کس آدم معمولی نیست و به طرز تصادفی هم اونجا نیومده! بند ۲۰۹ شده هاروارد ایران

آزادی علی فرح بخش -رادیو زمانه

2007-10-10T17:51:00.000-07:00

مصاحبه امید معماریان با علی

2007-10-10T17:48:00.000-07:00

علی آزاد شد

2007-10-09T21:16:00.000-07:00

مصاحبه امید معماریان با شیرین عبادی در ارتباط با لایحه خانواده

2007-09-26T23:00:00.000-07:00

کدام سرزمین زنان آزاد

2007-09-25T21:33:00.000-07:00

2007-09-23T21:47:00.000-07:00

" The sight of our home town approaching on the horizon stirs a multitude of conflicting feelings in us all. Vivid thoughts and images flood our minds and unsettle our stomachs as the train slowly pulls in or as we go down a gear and turn off the motorway. easing back on to familiar roads and pathways leading to what seems like a former lifetime. Does a sense of security prevail-with memories of childhood and family? or perhaps a sense of alienation as our home town stays the same as we continue to change with time? Even more frightening is the awareness that our former home continues to expand, improve and progress without us!!!...."

2007-09-23T21:30:00.000-07:00

روزی که چمدونهام و می بستم روز قبلش از تزم دفاع کرده بودم: خانه ایرانیان مقیم امریکا. بعد از یکسال کلنجار فلسفی رفتن که فضای این مرکز چطور می تونه مولفه

های دو فرهنگ شرق و غرب رو در خودش جا بده. اصلا ایرانیان مقیم امریکا کی هستند؟ چی میخوان؟

بگذریم. یکی از دوستهام می گفت: یا تو تز بستن نمی دونی یعنی چی یا مهاجرت کردن!...باید یکروزه چمدون می بستم. دور خونه می گشتم. هر چی دوست داشتم بر میداشتم می گفتم:‌ مامان. من دیگه جا ندارم. اومدی اینم با خودت بیار. الان دیگه یادم نمیاد اونهایی که جا گذاشتم و دوست داشتم چی بودند. بهترین دوستم مریم روی مبل

اتاق خوابم نشسته بود و با چشمهای خیس من و که این ور و اونور میرفتم نگاه می کرد. بهش گفتم: این جوری نگام نکن. قرار نیست که تا اخر عمر همدیگرو نبینیم. تو

میری پاریس. بعدش میای پیش من. مریم رفت پاریس. ولی اونجا سرطان گرفت. سه ماه هم بیشتر طول نکشید!....و من موندم و خاطرات یک عمر زندگی شاعرانه دانشکده معماری و از یک گالری به گالری دیگه پریدن و قهوه های موزه هنرهای معاصر و کلی پروژه مشترک و گشتن تو شهر لواسون و رانندگی زیر بارون تو

اتوبانهای تهران و از این کافی شاپ به اون کافی شاپ رفتن و جلسه های مجله معماری-شهرسازی و کتابخونه معماری باغ فردوس و کتابفروشی رو به روش و

اسکیس زدنهامونو........قرار بود یک روز با هم دفتر بزنیم.

تو راه که می اومدم انقدر خسته بودم که بی هوش شدم تا رسیدم به سانفرانسیسکو.یادم میاد میخواستم بیام با خودم فکرمیکردم: من که دیگه اینجا کاری ازم بر نمیاد

تحملشم ندارم. اون روزها علی با لبخند بهم نگاه میکرد و می گفت: میتونی بگذاری بری؟ با قطعیت می گفتم اره! می گفت: خوش به حالت! قرار بود که به چیزی فکر نکنم و بدنبال تعادل جدید زندگیم بگردم. قرار بود زندگیم و بکنم و ایران هم زندگی شو بکنه.

تا اینکه یکروز که به لبخند بدور از دغدغه نسیم تو عکس نگاه می کردم مکث کردم. با خودم فکر کردم که چقدر طول می کشد تا این لبخند تبدیل به نگاهی پر از یاس

بشه؟ باید یکروز نسیم هم چمدانهایش را دو ساعته ببندد و با هر چی دوست دارد خداحافظی کند؟ چون در ایران به دنیا امده و نه جای دیگر؟

یادم اومد نسیم که تازه به دنیا امده بود زنگ زدم به نیلوفر و گفتم:‌ نسیم که یه کم دیگه بزرگ شد بفرستینش پیش من. علی می گفت این و از حالا هواییش نکنین! منم گفتم

تو ایران به دخترها ظلم میشه! همین بس که خیلی روز های تعطیل موکل های تسخیری بابا از جاهای دور افتاده شهر می اومدن خونه ما. یکروز یک دختر جوان با دختر بچه اش به خانه ما امد. مثل ابر بهار اشک میریخت که دخترش داره هفت ساله میشه (حداکثر سن ضمانت دختر توسط مادر) می گفت من چه جوری دخترم و که

هموفیلی داره دست یه پدر معتاد بدم؟ می گفت تا به حال چند بارم موقع ازمایش اعتیاد تقلب کرده. بابا که شروع کرد به دادخواست نوشتن. مامانم گفت برو دخترتو بده دستش بگو می خوام شوهر کنم. مرده هم میگه بچه ات و باید بگذاری خونه باباش. این کارو کرد و پدر معتاد بچه را برگرداند! بابا به من میگه ازدواج کردی عقد ایرانی

نکن! میگم باشه! میگه نه . من مردم هم نکن. میگم باشه. شما اصلا نگران نباشید! دلایلش واضحه. ممنوع الخروج میشم. ناشزه میشم. حق ضمانت از فرزند هم ازم سلب میشه! حالا یه روزی منم باید به نسیم بگم عمه عقد ایرانی نکن. مثل خاله ام که به من میگفت پا شو بیا. زنا تو ایران ارزش ندارن! حالا که عکس نسیم و میبینم تنم میلرزه! نسل بعدیم همه چیزهایی و ببینه که ما دیدیم؟(بگذریم که نسیم هم زودتر شروع کرده به دیدن )
چند ماه پیش فریبا داودی مهاجر از فعالان جامعه مدنی و حقوق زنان تو دانشگاه برکلی سخنرانی داشت. یکی از نابترین سخنرانیهایی که تا به حال دیده ام. می گفت:

نسل جدید ایران دیگر به دنبال قهرمان نیست. به ما می گوید این همه به دنبال قهرمان بودید چه شد؟ به رهبری دسته جمعی معتقد است و این که هر کسی هر حرفی دارد

بزند. من با خودم گفتم معجزه اتفاق افتاده است!!... با این نسل خیلی کارها میشود کرد.
دیروز سمینار وب لاگ نویسان ایرانی کالیفرنیا فضای منحصر بفردی داشت. پر از ادمهای بزرگ کارامد و افتاده. برای اولین بار احساس کردم اگه تو ایران هم زندگی

میکردم باز دلم میخواست با این ادمها معاشرت کنم. خانوم نازی کاویانی برگزارکننده سمینار تا فهمید من خواهر علیم با یک دنیا حس مهربانی و همدردی من را بغل کرد و گفت:‌ من چقدر به علی فکر می کنم. هر روز. به علی و دخترش. در نگاهش غم خودم و دیدم. خیلی خوشحالم که این گروه داره با این پتانسیل این جا پا میگیره.

خیلی امیدوارکننده است. خانه ایرانیان مقیم امریکا دارد کم کم خانه می شود

2007-09-19T22:52:00.000-07:00

مامان می گفت:‌ هر چقدر دلت می خواد خودتو لوس کن. از در این خونه که بری بیرون دیگه کسی ناز تو نمی کشه

تا حالا هم کسی بهش ثابت نکرده که اشتباه فکر می کرده

2007-09-16T20:06:00.000-07:00

بابا میگه نه از تعریف و تمجید مردم خوشحال شو نه از اینکه تو رو نفی کردن ناراحت. مردم بر اساس منافع آنی و شخصی شون درباره ات نظر میدن. هر چی زودتر و بهتر این و یاد بگیری تو زندگیت کمتر آسیب می بینی

2007-08-19T19:17:00.000-07:00

سه چهار هفته پیش بود که سراسیمه به نسیم ایمیل زدم درباره حکم اعدام دو روزنامه نگار کرد

نسیم هم بلافاصله جواب داد که

Helaleh jaan hi, Hope you are doing great, I told my father about it and he already knew about this and said that they have already started taking the action, signing petitons and writing letters. Though he has not been in parlimnent for the past few years but he never stopped defending the country and innocent people...But again thanks for letting us know...please update me with any upcoming news....By the way how is your brother

doing?,,,please let me know...

سه چهار روزه که مهندس بهاالدین ادب نماینده شجاع و دلسوز مردم کردستان در مجلس پنجم و ششم دیگر بین ما نیست. عدنان حسن پور و هیوا بوتیمار امید دیگری را هم از دست دادند. فقدانش را به دوست عزیزم نسیم و خانواده محترمش و همه کسانی که به نوعی دغدغه دموکراسی و سر بلندی ایران را دارند تسلیت می گویم. نسیم جان مثل همیشه قوی باش

2007-08-13T22:44:00.000-07:00

ازل تا ابد یک نفس بیش نیست

فلک بین چه با جان ما می کند

Her Shopping Habits

2007-07-07T22:40:00.000-07:00

You can tell a lot from the way someone shops, it's not in what you pick but the way.

Some people move purposefully along the aisles. Some just pick whatever catches their eyes. Some never read the stickers. Some spend a good while staring at them. Some switch their choices a good number of times. Some never turn back once they've made a choice. Some people organize everything in their carts. Some just create a mountain of junk.

She just drops them in her cart, kind of releases them in the air, thinking it will hit the bottom of the cart anyhow! She acts like she's purposeful while she really is not. She goes zig zags, just by the moment. She stares at cheese selection indefinitely. When she is done she always thinks she is missing something, like she is not done. She always holds the cashier and the line for the last temptation like a bar of dark chocolate or something or a new fragrance body shower gel! She is always debating between what she craves and what's good for her, picking something holding it tight then all of a sudden letting go of it. She touches her bottles of wine sensitively and is always looking for something new. When she is planning to make some fajita she can easily get out of the store with all the essential ingredients for fettucine alfredo! When someone bumps his/her cart into hers and says, oh my god I'm sorry, she goes: It's ok, I have insurance! She sometimes thinks her shopping is small, gets a hand basket or nothing but always ends up hugging one million things stumbling to the cashier or putting everything down, going looking for a cart! When she is unloading the heavy stuff into her trunk, she sometimes wonders why she didn't get herself a man to do this for her! like those big watermelons that she loves and big bundles of bottled water, like those 72-pack ones! but it's just then and when she sees a spider, the rest of the time she is happy and independent!

now, how do you shop?

علی

2007-07-01T13:04:00.000-07:00

به در خانه اش که می رسیدیم با پاهای برهنه- بلوز سفید و چهره ای خندان به استقبال ما می آمد و خودش در باغ را برای عبور ماشین باز می کرد. همیشه! باغی بزرگ پر از درختهای آلو٫ گیلاس٫ سیب٫ گردو و جوی آبی در میان و بنایی ساده و قدیمی با حجمی صلب با اتاقهای بزرگ و پنجره های بزرگ که رو به باغ باز می شدند. چهره ای گرد و بسیار مهربان٫ سبیلهای سفید کلفت علی اللهی و موهای پر پشت سفید. ساعتی بعد فضای اتاق پر می شد از صدای کمانچه و تار و اشعاری که در وصف علی خوانده می شد. خیلی بچه بودم. این بنا٫ محل زندگی عمرالله شاه ابراهیمی رییس دراویش ایران بود . در بخشی ییلاقی در اطراف کرمانشاه به نام صحنه میان دامنه کوههای بیستون.

کم کم آفتاب رو به غروب بود. پنجره های اتاق مستطیل شکل کشیده با سقفی بلند٫ رو به باغ باز بود و نسیم غروبگاهی که پرده های تور سفبد ساده را به رقص در می آورد٫ ترکیبی خیال انگیز با صدای کمانچه ایجاد می کرد. چراغها خاموش بودند و نور داخل فضا نور طبیعی رو به کم سو شدن. صدای علی علی به در و دیوار فضا می کوبید و طنین صدای کمانچه. به ناگاه در این میان سید عمرالله به پا می خاست و پیشانی علی را به یمن نام علی می بوسید. دوباره می نشست و کمانچه اش را در دست های گرد و هنرمندش جا می داد

فضا فضایی بسیار عرفانی و سورریال بود و خیلی وقتها مثل یک تصویر غیر واقعی از پس ذهنم رد می شود و من با سن کم شیفته این بازی نور سایه و صدا می شدم. مامان بابا علی هنگامه به پشتیهایی که دور اتاق چیده بودند تکیه می زدند و من می چسبیدم به دامان مامان. در این میان به اتاقهای دیگر هم سر کشیده بودم. هر یک موزه ای بودند از تار و کمانچه های عتیقه و گاه جواهر نشان که به دیوار آویزان شده بودند و نوشته ها و اسناد دست نوشت و نقاشی های قدیمی و .... که طی سالهای سال از اجداد او نسل به نسل دست به دست شده بودند.

یک روز از روزهای احیا بود. باز شاه عمرالله با چهره ای خندان و بلوز سفید رنگ به پیشباز ما آمده بود. به مامان گفتم من فکر می کردم اینها که انقدر علی را دوست دارند امروز ناراحت باشند! مامان گفت اینها به مرگ علی اعتقاد ندارند. میگویند علی همیشه زنده است.

چند سال پیش یکی از دوستانم در پاریس که به طرز عجیبی مشتاق دیدن شاه عمرالله بود را پیش او فرستادم. رفته بود و گفته بودند شاه عمرالله فوت کرده است.

آخرین بار پای تلفن از بابا از شاه عمرالله می پرسم. می گویم آشنایی شما از کجا بود؟ می گوید زمانی که رییس دادگستری استان بودم از شاه عمرالله که در مردم از احترام بسیار بالایی برخوردار بود کمک می گرفتم تا در اختلافات میانجی شود و ریش سفیدی کند تا کار به دادگاه و تشکیل پرونده نکشد. بسیاری از وقتها هم موثر بود. حرف او در مردم خیلی تاثیر داشت. دوستی ما بر می گردد به آن روزها. علی شاید یکساله بود.(جالب اینکه این یک روند اجباری در سیستم قضایی امریکاست که دو طرف باید چندین جلسه در حضور داور -میدییتور- که یک یا چند نفر حقوقدان هستند به گفتگو بنشینند تا حتی المقدور اختلاف همانجا فیصله پیدا کند. معمولا داور در این مرحله تا حدودی رای دادگاه را هم برای آنها پیش بینی می کند. تا در وقت و هزینه دادگاهها صرفه جویی شود.)بابا ادامه می دهد:‌ این سالهای آخر همسرش را از دست داد و یکی از مریدانش که خیلی به او اعتقاد داشت با او ازدواج کرد. حتی هیچوقت در حضورش نمی نشست و او را آقا آقا صدا میکرد. من و مادرت چندین بار در بیمارستان سجاد از او عیادت کردیم. بغض می کند و می گوید شاه عمرالله علاقه عجیبی به علی داشت.می گویم چه کسی جانشین او می شود؟ می گوید پسرش که در کرمانشاه استاد ریاضی است شب جمعه ها به باغ می رود. در باغ را باز می گذارد و چراغها را روشن می کند. تا هر که دلش خواست برود آنجا. تا چراغ خانه روشن بماند.

2007-06-26T00:06:00.000-07:00

......خبر مشاوره احمدی نژاد با قصاب محل درباره امور اقتصادی کشور و علی که در بند ۲۰۹ همچنان مشغول تحقیق درباره اقتصاد این مملکت

La Vie En Rose

2007-06-24T23:05:00.000-07:00

Powerful Life, Powerful Movie.

Shows when all doors to live a conventional life are closed, how unconventionally magnificant some individuals become!

Ps._ You need to have a designated driver after watching this movie, I had to drive for two hours after watching it and it was dangerous! (the closest theater with this movie on was two-hour drive away from where I live but quite worth the distance.)

tiffany

2007-06-21T20:15:00.000-07:00

10:08:47 AM me: I've had phases that an engagement ring only comes out of tiffany! but now i can't stand diamonds
10:09:13 AM me: their glare is depressing to me
10:09:27 AM sh.: you're dramatizing
10:09:32 AM sh.: diamonds are pretty
10:09:45 AM sh.: you're associating them with waste of money
10:09:51 AM sh.: which is kinda true
10:09:55 AM sh.: but diamonds are pretty
10:10:12 AM me: love is more beautiful to me
10:10:24 AM sh.: yes ma'am
10:10:26 AM sh.: it indeed is
10:11:20 AM me: and i know many times love gets butchered for the beauty of diamonds
10:11:29 AM me: right there in tiffany

Journalist Gets the Kafka Treatment

2007-06-10T22:45:00.001-07:00

2007-06-10T22:31:00.000-07:00

کافه ای در برکلی. خیابان شاتوک

در یک یکشنبه عصر آفتابی زمستانی روبرویش مینشینم

میگم: برام از اوین بگو

می دونم همه چیز رو به من نمیگه. بعدها که مقاله اش را درباره شرایط اوین میخونم میفهمم که درست فکر کردم

می پرسه:‌علی سربازی رفته؟ میگم آره. میگه خب پس براش راحت تره
میگم: علی خیلی مغروره. خورد میشه
میگه : با علی تو روزنامه شرق همکار بودم. هر کاری بشه میکنیم
میگم: نمی ترسی؟
میگه: خانوم! دیگه آب از سر ما گذشته

تند تند و جویده حرف زدنش منو یاد علی میندازه. انگار این آدمها بیانشون به پای سرعت مغزشون نمیرسه

امید معماریان برنده بالاترین جایزه حقوق بشر سازمان ملل-لقب مدافع حقوق بشر- وقتی باهاش حرف میزنی انگار که اصلا به خودش فکر نمیکنه. کریزمای شخصیتی خاصی داره
میگه امروز مقاله ام تو نیویورک تایمز چاپ میشه. چند تا سکه می اندازه تو جعبه. با شعف خاصی روزنامه رو در میاره. میگه ما روزنامه نگار هام عشقمون همینه

با خودم میگم این آدم اگه یه روزی رییس جمهور بشه میتونم بگم که در یک عصر زمستانی در برکلی با او قهوه خورده ام

February 26th.

2007-02-26T22:40:00.000-08:00

This morning I woke up with mom's phone ring! Saying Happy Birthday, Her voice is still young and so comforting! She was exactly my age then when she first had me! Her voice is kind and calm, just like she is in peace with all the world, My dad used to say, your girls haven't got your patience! ...which is true! But you know what, I'm becoming more and more like her as it goes!
Today is the youngest day of the rest of my life, my aunt said! I go to work, there is a deadline approaching us closely, So I just concentrate on designing the facade for these downtown lofts. It's just a normal day, I peek through my orkut and email accounts hiddenly to check out my birthday messages.
On my way back home I stop by at Trader Joe's, buy a bunch of gorgeous deep orange flowers together with an Orchid and of course a really good bottle of Shiraz, Drive back home, put my livening flowers in vase, open my bottle and walk with my glass of red wine in one hand and phone on the other answering birthday calls and checking out birthday messages from all across the globe....

Last year I wanted to get rid of some weight, I did. Wished to exercise regularly, I did. (last time in yoga I was on the bridge pose, I slowly opened my eyes, I and the instructor were the only people there making it!) I wanted to change my job, I did....
Next year I'm moving to somewhere else..............

PS._ "I'm like a bird, I only fly away, I don't know where my soul is, I don't know where my home is!....", my favorite song these days By Nelly Furtado.

2007-02-24T23:45:00.000-08:00

This blog is still new and sketchy, please disregard the many technical errors. Thanks.

2007-02-24T23:39:00.001-08:00

میگن چرا از این همه تو رو دعوت كردن كنفرانس؟ وا!...خب، برادرم خوش تیپه، خوش لباسه! این خارجیهام كه عقلشون به چشمشونه

2007-02-24T23:37:00.000-08:00

بابا یك روز راجع بهت یك كتاب مینویسم، شاید اسمشو گذاشتم

How to be a judge?

بابا همیشه برای من یك قهرمان بود، علی تو هم كم كم داری قهرمان میشی

2007-02-24T23:35:00.000-08:00

دیگه برای این زنده نیستم كه ساختمانهای قشنگ طراحی كنم، دیگه آدم دیگه ای شدم! شاید اصلا نویسنده بشم، شاید یك معمار باید نویسنده هم باشه

2007-02-24T23:32:00.001-08:00

این روزها نمیخوابم، غذا نمیخورم، ولی انقدر انرژی دارم كه انگار سه تا لیوان قهوه با هم خوردم، انگار بدنم وصل شده به یك منبع انرژی دیگه

2007-02-24T23:30:00.000-08:00

نیلوفر میگه، نسیم هر كی و میبینه كه یه كم شبیه علیه، مثلا قد بلنده و عینك زده به طرفش میدوه، یكهو وسط راه میایسته، بر میگرده. نسیم، عمه، اینا از مشكلات جامعه نخبه كشیه

فرزند خلف

2007-02-24T23:24:00.000-08:00

یادم میاد یك شب تابستونی تو حیاط قشنگ خونه مون تو شهر كرمانشاه، من شاید چهار پنج
ساله بودم، همه توی حیاط بودیم. اگه همه نه، من و تو و مامان بودیم. مامان داشت زمین و گلها رو آب میداد، همیشه میگفت" بوی خاك تر به من حس عجیبی میده در زدن! من داشتم دوچرخه سواری میكردم. و تو رفتی درو باز كنی. یك مرد با شمای دهاتی پشت در بود، با یك صندوق انگور. گفت: این انگورها رو برای آقای فرحبخش آوردم

صندوق و گذاشت توی حیاط و رفت. یادمه كه تو رفتی از توی صندوق انگور برداری، بابا تك تك حبه های انگور را از توی مشت تو در آورد برگردوند توی صندوق! ... بابا پای تلفن میگفت، "آقا بیا این صندوقتو ببر!....آخه نداره! حقت بوده، حقت و گرفتی! انگور نداره!" مرد با چشمهای پر اشك به در خونه ما اومد، "آقای فرحبخش خیلی آقایی!" صندوق و برداشت و رفت
و حالا پدر ما بعد از چهل سال سابقه حقوقی تو این مملكت داره به نوشتن لایحه تو فكر میكنه
بچه كه بودم از بابا میپرسیدم : بابا! تو تا حالا دستور دادی كسی هم بكشن؟ میگفت، نه، هر كی بود و حبس ابد دادم و بعد از انقلاب همه ازاد شدن! میگفت، گاه گدار تو كوچه خیابون بهشون بر میخورم! به دست و پام میفتن. میگفت یه روز، تو پیاده رو بودم، یكی افتاد رو پاهام شروع كرد به گریه كردن. گفت: آقای فرحبخش من زندگیمو مدیون شمام. من همونی بودم كه هشت نفر از اعضای خونواده مو كشتم. - طرف میره سربازی برمیگرده میبینه نامزدش و عقد كردن برای برادرش. یه آن غیرتی میشه همه رو میكشه با تفنگ سربازی. ـ بعد از انقلاب اومدم بیرون. الان كامیون دارم، زن دارم، بچه دارم
بعد از عوض شدن قوانین، بابا میگفت من نمیرم دست و پا قطع كنم! چندین بار استعفا داد، استعفا شو قبول نمیكردن، میگفتن آقای فرحبخش،مثل شما نداریم! بقیه دزدن. بابا میگفت در تمام دوران قضاوتم سیگارمو با فندك وكیل روشن نكردم، و اینطور بود كه یكی از كمتر از ده قاضی ایران شد كه نشان عدالت گرفتند
بابا وكیل هم كه شد فقط پروندههایی و قبول میكرد كه حق با هاشون بود. میگفت من وكیل شر خر نیستم. یه روز یادته برادر دوست هنگامه، با مامان باباش اومدن خونه مون. پسره چك سفید روی میز گذاشت كه آقای فرحبخش، زنم بهم خیانت كرده(با پسر خاله اش تو خیابون دیده بودش) طلاقنامه شو بنویسین. بابا گفت نمینویسم، من زن حامله به دادگاه نمی برم!اگه یه بلایی سر بچه بیاد تا آخر عمر خودت و نمیبخشی. من باید این بچه به دنیا بیاد ببینم حق و حقوقش چیه، یك قلو. دو قلو، دختره، پسره. بعد از به دنیا آمدن بچه بیاید. بچه در شكم مادر مرد! یادته عروسی كه رفتیم(ازدواج بعدی) داماد دم در كه بابا رو دید چشمهاش پر اشك شد، با تعظیم گفت:‌آقای فرحبخش خیلی لطف كردین تشریف آوردین!

علی، تو نوه بزرگ حاجی ملك محمد، ملك التجار شهر كرمانشاهی. حاجی ملك محمد اولین وكیل انتخابی مردم در اولین مجلس نمایندگان مردم، مجلس مشروطه سلطنتی بود. بابا میگفت یك بار، محموله ای كه فروخته بود، پولش هنوز به دستش نرسیده بود، چهار تا زن و بچه هارو در یك شب بارانی زمستانی به باغی در اطراف شهر برده و گفته من مدیون طلبكارهام، بروند در تمام املاكم را باز گذاشتم و شبانه در آن باغ سرد چادر میزنن. طلبكارها نصفه شب میان دم در باغ اصرار كه برگردین منزل، این چهار زن و این همه بچه امشب مریض میشن. حاجی ملك محمد قبول نیمكنه تا چند روز بعد كه پول معامله اش میرسد و حساب همه را پس میدهد. حاجی ملك محمد در تمام طول نمایندگی خود در مجلس، از دریافت هر گونه حقوقی امتناع كرد و گفت:‌ چون در تمام دوره وكالت خود، نتوانستم خدمتی به مردم شهر كرمانشاه انجام دهم شرعا و حقوقا مستحق به دریافت هیچ حقوقی نیستم

علی حالا تعجب نمیكنم كه چرا تو ....

به قول مرحوم، مهدی اخوان ثالث
فلانی
زندگی شاید همین باشد

2007-02-24T23:03:00.000-08:00

این روزها تو دفتر وقتی فكر میكنم كدوم متریال با كدوم متریال دیزاین خیلی بهتری روی نمای ساختمان داره حالت تهوع می گیرم. وقتی كارفرما زنگ میزنه و فكر میكنه اندازه پنجره اش تغییر كنه، بزرگترین مشكل زندگیش حل میشه! تو راهرو باید به همه لبخند بزنم. همه از كنارم رد میشن میگن

How is your day going?

مجبورم بگم روز خیلی خوبی دارم! این خیلی حرفه ای نیست كه بگی یك روز خیلی خیلی بد!!! می گم

I'm having a wonderful day! How about yourself?

و یك لبخند پوكری میزنم

I have to act like a professional!

میرم توی لونج میشینم، كارن منو میبینه میاد كنارم میشینه، میگه آخر هفته چی كار میكردی؟ میگم كار زیادی نتونستم بكنم. شنیدم برادرم كه ژورنالیسته رفته زندان! چپ چپ نگاهم میكنه. میگه چرا؟ میگم رفته كنفرانس! میگه نه! نمیشه كه!

(no, that's not it, it must be something)

حتما یه چیزی هست

و تا آخرش حرف نمیزنه! با خودم میگم تو چی میدونی! تنها چیزی كه میدونی اینه كه تو دنیای شماها فقط بحران میانسالی

(middle age crisis)

!هست و اینكه من باید دقایقمو صرف گوش كردن به این بكنم كه تو چطور یه روز صبح از خواب پا شدی و فكر كردی كه دیگه از دو تا بچه ات و شوهرت خسته شدی و اینكه این احساسات چقدر طبیعیه

Human being likes change!

و حالا با دوست پسرت كه از خودت ده سال كوچكتره دعوات شده چون فكر میكنه تو تخت زیاد جا اشغال میكنی و این باعث میشه تو احساس خیلی خیلی بدی داشته باشی

دیگه از ابتذال زندگی غربی هم حالم بهم میخوره

2007-02-24T23:00:00.000-08:00

گوشی تلفنو بر میدارم. می گم، نیلوفر، حالت چطوره؟ می گه، سعی می كنم قوی باشم. هر روز صبح میرم تو اطاق جراحی. آخه این مردم به من اعتماد كردن جونشون و دادن دست من، من نمیتونم به خاطر ناراحتی خودم اشتباه كنم. و به خاطر نسیم، روحیه خودم و نگهمیدارم و اینكه علی به امید ماست

2007-02-24T22:57:00.000-08:00

علی، میدونی بعد از شنیدن این خبر یاد چی افتادم؟ یاد چشمهات! چشمهات كه هر وقت از رفتن باهات حرف میزدن تر میشدن. می گفتی آخه، بابا، یكی باید تو این مملكت بمونه، آخه نمیشه كه همه برن

قطار

2007-02-24T22:53:00.000-08:00

شنیدین كه میگن تاریخ مثل یك قطار میمونه؟ چند روزه كه این قطار از روی تك تك گره های عصبی نخاع من رد شده. یه وقتهایی سعی میكنی تا نادیده اش بگیری، كانال اخبار تلویزیونم را عوض میكنم، میگم این دنیا پر از خبرهای بده، من كه كاری نمی تونم بكنم. فكر میكنم بذار قطار از كنارم بگذره، بذار هر جا میخواد بره،... ولی این بار با قطار تصادف كردم. دیگه نمی تونم بگم مسیر این قطار به من چه

سه شنبه صبح، نهم ژانویه دو هزاروهفت

2007-02-24T21:42:00.000-08:00

سركارم، سریك جلسه مهم كاری، تلفنم زنگ میزنه، مثل ماردیده ها از دفتر می پرم
بیرون. می گم، من باید این تلفنو جواب بدم
پشت خط خانمی می گه، دخترم! من شیرین عبادیم. دلم گرم میشه. مکث میكنم. باورم
نمیشه....
می گم: خانوم عبادی، آخرش چی میشه؟
می گن : اخرش هیچی! از تو هلفدونی میاریمش بیرون